"Gdy koszmary stają się rzeczywistością..."

Rozdział 5-Azul.

Elf obudził się,ale nie otwierał oczu.Nie chciał wiedzieć co go czeka gdy tylko je otworzy i chciał tylko leżeć i myśleć co dalej z nim będzie.Wtem usłyszał słodki, melodyjny,dziewczęcy głos:

-I mogłabyś jeszcze przynieść trochę mięty i malwy!

-Jasne,ale po co?-powiedziała inna osoba.Rozpoznał w tym drugim glos Tauriel:

-Bo malwa sprawia,ze rany goją się szybciej.-odpowiedział głos,który odezwał się pierwszy-Mięta natomiast dodaję lepszego smaku,a chcę żeby mu smakowało jak się obudzi

-Rozumiem.-odparła Tauriel z lekkim śmiechem w głosie.Nastąpiła chwila ciszy.Nie było słychać nic oprócz cichego stukania w kącie pomieszczenia,w którym był.Legolas otworzył powoli oczy.Zaczął rozglądać po owym pomieszczeniu,które okazało się namiotem,w którym leczona Strażników Mrocznej Puszczy.Rozpoznał go pomimo,że nigdy nie był w środku.Namiot wydawał się jeszcze większy niż od zewnątrz.Pod jedną ze ścian stały półki zapełnione księgami i dziwnymi ziołami oraz miksturami.W lewym kącie przy drzwiach stał stolik na którym leżała otwarta książka i kilka butelek z różnymi płynami.Przy właśnie tym stoliku stała elfka,którą pierwszą po przebudzeniu usłyszał elf.Była wysoka,smukła i drobna.Jej blond falowane włosy opadały jej prawie do pięt.Na głowie miała skromy wianuszek z liści,a na twarzy uśmiech.Twarz miała ani chudą,ani grubą i nie miala żadnych oznak starości jak u każdego elfa,Oczy miała błękitne jak przezroczyste niebo i promienną cerę.Śpiewała jakąś pieśń pod nosem,ale Legolas usłyszał i rozpoznał fragment:

-A Elbereth Gilthoniel,

Silvren penna miriel,

O menel aglar elenath!

Gilthoniel,A!Elbereth!

Pomimo iż Legolas słyszał jak śpiewają elfy był zaskoczony czystością jej głosu,tym,że był taki melodyjny i dźwięczny.Elfka zdawała się nie zauważyć,że on się zbudził.Gdy tak patrzał na tą cudowną istotę weszła Tauriel z ziołami w sakiewce i na rękach:

-Proszę.-rzekła kładąc zioła na stole

-Dziękuję ci Tauriel.-odpowiedziała blondowłosa elfka-W samą porę bo Książęca Mość się właśnie obudził.-dodała i spojrzała łagodnie na Legolasa,który spojrzał jej w tym momencie w oczy.Było w nich coś urzekającego,ale zarazem uspokajającego:

-Witaj Legolasie.-powiedziała Tauriel

-Witaj Tauriel.-odparł Legolas,ale wciąż patrzał na drugą elfkę

-Oh!Zapomniałam was sobie przedstawić.-rzekła nagle rudowłosa elfka na co ta druga spojrzała na Legolasa-Legolasie to jest Azul,moja siostra.Azul to Legolas,Książe Mrocznej Puszczy.-Azul lekko ukłoniła się Legolasowi i wróciła do zajęć

-Twoja siostra?-spytał elf zaskoczony

-Przybrana mówiąc ściślej.-powiedziała Azul.Nastała niezręczna cisza,którą przerwała Tauriel:

-Zostawię was samych bo Azul musi zmienić ci opatrunek,a poza tym na pewno zgłodniałeś

-Tak,tak.-odpowiedział Legolas i nagle zorientował się,że górna część jego garderoby gdzieś znikła-Gdzie moje odzienie?

-To chyba zrozumiałe,że moja siostra musiała jakoś cię opatrzyć.-powiedziała Tauriel i zaczęła się lekko śmiać

-…a to trudne gdy trzeba to zrobić gdy osoba ranna jest ubrana.-dokończyła za nią siostra teraz także się śmiać.Podeszła do Legolasa z miską i rzekła:

-Wypij to zmorzy głód i poczujesz się lepiej.-książe posłuchał i wypil zawartość miski.To była dobra zupa i musiał przyznać,że lepszej nie jadł.Miała też racja pod względem jego samopoczucia;czuł się o wiele lepiej!Chciał coś jeszcze powiedzieć w zemście do Tauriel,ale jej już nie było:

-Nie ruszaj się.Muszę cię jakoś dobrze usadowić by zmienić opatrunki.-ciągneła Azul.Legolas chciał się dowiedzieć więcej:

-Mogłabyś odpowiedzieć mi na kilka pytań?

-Oczywiście.-powiedziała Azul odwiązując mu stare opatrunki i powoli zabierając się do zakładania nowych-Noe szybko się goją

-A więc.Jak długo tu jestem?-spytał i spojrzał na swoje rany.Rzeczywiście były prawie niewidoczne

-Pięć dni.-odpowiedziała elfka

-Jak to się stało,że żyję i że moje rany tak szybko się goją?-zadał kolejne pytanie

-Ja i Tauriel pomogłyśmy reszcie gdy straciłeś przytomność.-mówiła delikatnym

Głosem-A co do szybkiego gojenie się ran to jest moja tajemnica

-Rozumiem.Mam jeszcze tylko jedno pytanie.-rzekł Legolas spokojnie spoglądając na jej ręce delikatnie opatrujące jego ramię-Czemu właściwie zemdlałem?

-Orkowie zakradli się od tyłu i postrzelili cię zatrutymi strzałami.-powiedział teraz już nie tak bardzo delikatnycm głosem,ale bardziej zdesperowanym-Tauriel też by to spotkału gdyby nie to,że nie umiem usiedzieć w miejscu gdy coś się dzieję.Śmieszne prawda?

-Tak,śmieszne.Zanim straciłem przytomność zauważyłem,ze dobrze walczysz.-powiedział Legolas i ich oczy nagle się spotkały

-Naprawdę?-spytała elfka rumieniąc się-Ja tak nie sądzę więc wciąż ćwiczę.-dodała.Nie odzywali się do siebie już do końca dnia jednak nim Legolas zasnał zauważył,że Azul wymyka się z namiotu na spacer.Po tym miłym dniu spędzonym z Azul musiał przyznać,że jednak nie jest tak strasznie w tym namiocie i że nie ma zamiaru szybko się z niego ruszać.